HOKKAIDO

Ainu Inu to średniej wielkości pies, którego nazwa odwołuje się do jego pochodzenia.

Ainu Inu w tłumaczeniu na język polski oznacza po prostu – pies Ajnów.

Ajnowie

Ajnowie to plemię, które według badań archeologicznych przywędrowało na wyspy japońskie ponad 7000 lat temu. W XVI wieku Ajnowie zamieszkiwali część południowej Kamczatki, Archipelag Kurylski, Sachalin i Hokkaido oraz na południe od nich obecne prefektury Aomori, Akita, Iwate na wyspie Honshu. Plemię to różniło się znacząco, od pozostałych plemion zamieszkujących wyspy Japonii, pod kątem cech antropometrycznych. Ajnowie charakteryzowali się długimi głowami z szerokimi, płaskimi twarzami i zazwyczaj brązowymi oczami, obfitym owłosieniem na całym ciele oraz jasną skórą. Te cechy sprawiają, że naukowcy do dziś prowadzą spór na temat pochodzenia Ajnów i ich powiązań (lub brakiem) z rasą żółtą. Prawdopodobne obszary, z których nastąpiła migracja do Japonii to: Australia, pd. – wsch. Azja, Kaukaz, Europa, a nawet Afryka. Niektórzy naukowcy wysuwają tezę ich powiązań z Eskimosami czy też nawet wymarłymi ludami jaskiniowymi Europy. Z czasem lud ten był wypierany na wyspę Hokkaido. Ostatnim rozdziałem ich historii była II Wojna Światowa, po której populację Ajnów oceniono na około 100 osób czystej krwi. Powojenne działania Rosjan i Japończyków na rzecz ich ratowania były nieskuteczne (bo tak naprawdę nikomu na tym nie zależało). W ten sposób w XX wieku zginęło plemię Ajnusów. Obecnie w Japonii można zobaczyć tylko skansen, tradycyjne stroje i archiwalne materiały. Niestety nie zachował się również język Ajnów. *2 (źródło)

ainugroup ajnomkl

1. Ainu group. 1904 photograph, taken in Tokyo. *1 (źródło)
2. Ajno z lat 30-tych XX wieku *1 (źródło)

Ainu inu (Hokkaido Inu)

„Średnich rozmiarów Hokkaido Inu często zamiennie jest nazywany psem Ajnów. Mówi się, że przodkami tej rasy były psy, które Ajnowie – pierwsi ludzie zasiedlający Japonię przywieźli ze sobą poruszając się na północ z regionu Tohoku na wyspie Honshu. Na Hokkaido najbardziej na północ wysuniętej części Japonii lata są krótkie, a zimy są mroźne i pełne śniegu. Na tej wyspie obfitej we wszystkie dobra natury, hokkaido inu żył razem z Ajnami, którzy utrzymywali się z polowania. Psy były używane głównie do polowania na dziką zwierzynę tj. lisy, dziki, niedźwiedzie (słowo matagi oznaczające zawodowego łowcę zostało wprowadzone do jęz. japońskiego z jęz. Ajnów). W 1937 roku, kiedy oficjalnie zostały ustanowione pomnikiem przyrody, psy otrzymały nazwę hokkaido inu, żeby pozostać w zgodzie ze zwyczajem określania psich ras od regionu, w którym powstały. Jako że Ajnowie utrzymywali się głównie z polowania i łowienia ryb, rasa ta była hodowana głównie na nabrzeżach wysp albo wzdłuż głównych rzek tj. na Płaskowyżu Ishikari i w rejonie Hidaka. Żeby móc walczyć z niedźwiedziami, psy te oprócz niesamowitej odwagi musiały posiadać również bystre zmysły i wielką zręczność. Ainu są samodzielne, potrafią same błyskawicznie podejmować decyzje dotyczące zagrożenia ludzkiej rodziny z którą żyją. Są bardzo wytrzymałe fizycznie oraz są w stanie wytrzymać ekstremalne zimno. Wszystkie te cechy są bezpośrednim wynikiem wyjątkowo trudnych warunków środowiskowych, w których musiały przeżyć. W przeciwieństwie do pozostałych ras japońskich mają bardzo gęsty podszerstek. Kolory futra są bardzo zróżnicowane: czerwony, podpalany, sezamowy, biały, brązowy. Język może być niebiesko czarny, co sugeruje powiązanie z chow chow’ami z Chin. Hokkaido Inu podobnie tak jak Kai Inu znajduje się w dolnej części tabeli rozmiarów średnich psów japońskich. I w związku z tym, wiele osób twierdzi, że jest zbyt mały żeby zaliczać się do tej kategorii. Hokkaido Inu jest bardzo nieufny wobec obcych i może zachowywać się agresywnie wobec nich, wobec swojego właciciela są niesamowicie lojalne. Jeśli otrzymają porządne podstawowe szkolenie z zakresu posłuszeństwa mogą się stać bardzo dobrym psem stróżującym i godnym zaufania partnerem. Rasa ta jest bardzo wrażliwa i ma bardzo ognisty (wybuchowy) charakter, całkowicie niewskazane jest szkolenie z elementami kar. W przypadku Hokkaido Inu doskonale sprawdza się metoda pozytywnego wzmocnienia – to straszne łakomczuchy, za przysmaki zrobią wszystko. Hokkaido Inu ma bardzo silną osobowość, lubi wyzwania co powoduje, że może wdawać się w bójki z innymi psami tej samej płci. Wymaga stałych ćwiczeń i powinien być hodowany przez osoby z doświadczeniem w hodowli psów. Z drugiej strony z powodu wykształcania się ekstremalnie silnych związków z właścicielem pies jest bardzo mu posłuszny. Japończycy twierdzš, że Hokkaido Inu to najbardziej oddany właścicielowi pies Japoński. W trakcie II WŚ hokkaido inu były hodowane jako psy na użytek dla wojska, przenosiły wiadomości i były używane do tropienia oddziałów przeciwnika. ” *3 (źródło)

Hokkaido Inu (sometimes called Ainu Inu)

3. Ainu Inu *3 (źródło)

UMASZCZENIE BIAŁE

Eros Sumici Kridla – wł. Iwona Miśkiewicz – hodowla Tajgeta – POLSKA

Autor zdjęcia – nieznany.

eros

Satsuki – wł. Sophie Parent – hodowla Kyuden Kitsune – FRANCJA

Autor zdjęcia – Sophie Parent.

Zdjecie_4
Yuku – jeden ze zwycięzców wystawy Dokenho w 2006 r. – JAPONIA

Autor zdjęcia – nieznany.

yuku
UMASZCZENIE CZERWONE

Riki – wł. Itsuko Sakata – JAPONIA.

Autor zdjęcia – nieznany.

Riki Hokuhoueiyuu Mikasa Oikawa – właściciel nieznany – JAPONIA

Autor zdjęcia nieznany. Źródło – kalendarz DOKENHO.

Itsuhime_father.jpg Kaito Hiroo Hokushinsou – wł. Katarzyna Jabłońska, hodowca Minoru Furukawa – POLSKA.

Autor zdjecia – K. Jabłońska.

1077512_596136043743102_977900300_o Itsuhime Kitami Hokuryuusou – wł. Katarzyna Jabłońska, hodowca Tatsumi Saito – POLSKA. Autor zdjęcia – Żaneta Żmuda-Kozina.

Itsu-Hime
UMASZCZENIE PRĘGOWANE

Wszystkie zdjęcia – właściciel nieznany.

3 zdjęcie – autor: K. Jabłońska (JAPONIA, Nagano)

pregow11

pregow22

Zdjecie_5

Wystawy NIPPO

Obecnie w Nippo (największa organizacja kynologiczna skupiająca miłoników ras japońskich) zarejestrowanych jest 14 hodowli Hokkaido Inu. Stanowią obok Ryukyu (pies z Okinawy) i Kai najrzadziej hodowane psy japońskie. Nippo to nie to samo, co Japaneese Kennel Club (W skrócie JKC – w nim np. są zarejestrowane ok. 3 hodowle Hokkaido Inu). Nippo poza Japonią uznaje (uprawnia do organizacji wystaw i oceny psów) tylko 3 organizacje: China Kennel Association na Tajwanie, Colonial Shiba Club i Beikoku Shiba Inu Aikokai obie w USA. Podobnież – informację tą musimy jeszcze przetestować :) – Nippo dysponuje funduszami pozwalającymi na wysyłanie prelegentów i sędziów do innych krajów, ale nie wiem, na jakiej zasadzie wysyła się zaproszenia. Na wystawach Nippo są odmienne zasady oceny niż w FCI. Psy dostają dużo punktów za osobowoć. Od psów rednich ras (Kishu Inu, Kai Inu, Hokkaido Inu) oczekuje się samodzielnoci, lojalnoci, odwagi i „kontrolowanej brawury”. W wypadku testów łowieckich ocenia się 3 aspekty:
1. Wykrycie i tropienie
2. Hoe-dome, czyli ” powstrzymanie przez szczekanie” (W Japonii zazwyczaj poluje się z dwoma psami, ich zadaniem w tym punkcie jest wspólne powstrzymanie uciekającego zwierzęcia, a jednoczenie sygnalizacja myliwemu swojej pozycji – to zadanie odbywa się bez współpracy z włacicielem). Psy mają samodzielnie oceniać sytuację i kontrolować pocig.
3. Kami-dome, czyli „powstrzymanie przez gryzienie”, zazwyczaj tylko jeden pies w grupie był uczony do tego, jego zadaniem jest zranienie tropionego zwierzęcia w nogę lub w gardło. Drugi pies tylko odwraca uwagę. *3

Klasy na wystawach Nippo
Rasy małe (Shiba)
Yojiken – poniżej 4 miesięcy
Yoken – od 4 do 7 miesięcy
Waka inu 1 – od 7 do 12 miesięcy
Waka inu 2 – od 12 do 18 miesięcy
Soken – od 18 do 30 miesięcy
Seiken – powyżej 30 miesięcy

Rasy średnie (Kishu Inu, Shikoku Inu, Hokkaido Inu, Kai Inu)

Yojiken – poniżej 5 miesięcy
Yoken – od 5 do 8 miesięcy
Waka inu 1 – od 8 do 14 miesięcy
Waka inu 2 – od 14 do 22 miesięcy
Soken – od 22 do 34 miesięcy
Seiken – powyżej 34 miesięcy

Rasy duże (Akita Inu)

Yojiken – poniżej 6 miesięcy
Yoken – od 6 do 10 miesięcy
Waka inu 1 – od 10 do 16 miesięcy
Waka inu 2 – od 16 do 24 miesięcy
Soken – od 24 do 36 miesięcy
Seiken – powyżej 36 miesięcy

* Źródła:

1. www.wikipedia.pl
2. Maciejewicz F. Alfred: Dzieje i legendy Ajnów, ISKRY 1993
3. Chiba Michiko: Japanese Dogs, KODANSHA INTERNATIONAL, New York 2003
4. Więcej informacji na temat Ainu Inu można przeczytać na stronie: www.hokkaido.info.pl