SHIBASHIBA


Shiba Inu jest najmniejszą z sześciu narodowych ras japońskich. Japończycy posiadają jeszcze 4 inne rasy – Chin, Tosa, Japoński Terrier i Japoński Szpic, jednak nie są one narodowymi pomnikami przyrody, ponieważ przy ich tworzeniu większy udział miały psy sprowadzone z Europy i jedynie udoskonalono je na terytorium Japonii.

W przeciwieństwie do pozostałych narodowych ras japońskich, które swoje nazwy wzięły od regionów geograficznych pochodzenie terminu Shiba Inu jest trudne do określenia. Shiba może oznaczać czerwone zabarwienie gałązek chrustu, ale również znaczy “mały”. Może być pisana z wyrazem Inu lub Ken, które oznaczają właściwie to samo – pies. Tyle, że Inu dotyczy bliżej nieokreślonego psa, a Ken konkretnego i w języku potocznym zazwyczaj częściej używa się tego określenia.

Shiba Inu jest jedną z najstarszych ras psów japońskich. Na stanowiskach archeologicznych z tzw. Epoki Jomon (8000 p.n.e – 200 p.n.e) odkryto liczne szkielety małych psów o zakręconych ogonach – uważa się je za protoplastów dzisiejszych psów.

Obecnie Shiba Inu jest jednym z najpopularniejszych psów rasowych w Japonii i jedną z dwóch najbardziej znanych ras japońskich na świecie. Ponad 80% psów zajestrowanych w NIPPO (organizacja skupiająca miłośników narodowych ras japońskich) to Shiba Inu, a w JKC (Jappan Kennel Club) shiba inu znajduje się na 11 miejscu pod względem ilości zarejestrowanych psów. Były jednak czasy, w których rasie tej groziło wymarcie. Po roku 1850, kiedy Japonia otworzyła się na świat, sprowadzono do niej liczne egzemplarze psów z Europy i USA. Ze względu na ich “oryginalność” i “inność” cieszyły się one uznaniem wśród wyższych klas społecznych Japonii. Psy z Japonii krzyżowano intensywnie ze sprowadzanymi rasami. Doprowadziło to prawie całkowitego wymarcia oryginalnych psów japońskich.

W 1928 roku dr Hiroyoshi Saito założył klub miłośników ras japońskich, którego celem była ochrona tych ras. Organizacja ta została nazwana Nihon Ken Kozonkai (NIPPO) i była pierwszą japońską organizacją kynologiczną. W 1930 roku, na skutek działania NIPPO, rząd japoński objął ochroną niektóre z ras psów japońskich określając je mianem Narodowych Pomników Przyrody. Shiba znalazła się wśród tych ras w 1936 roku. Pierwszą oficjalnie zarejestrowaną w NIPPO Shiba Inu;, był Tako. Zainteresowanie japońskimi rasami powoli rosło, odbywały się liczne wystawy kynologiczne. W 1939 na wystawie w Tokyo, został po raz pierwszy zaprezentowany Aka of Fugoku – jeden z najsłynniejszych i najbardziej utytułowanych psów tej rasy, ojciec ponad 200 miotów.

Wybuch II Wojny Światowej, zahamował całkowicie rozwój japońskiej kynologii i przyczynił się do prawie całkowitego wymarcia ras japońskich. Złożyło się na to wiele czynników, przede wszystkim głód – wiele psów, po prostu zjedzono. Część psów ze względu na swoje bogate futro zabito i wykonano z nich kurtki dla pilotów. Dodatkowo po zakończeniu II WŚ w Japonii wybuchła epidemia wścieklizny, która zdziesiątkowała i tak już nieliczną populację psów.

Jednak miłośnicy Shiba Inu nie poddawali się. Pomimo niewielkiej populacji psów zapobiegali jej wymarciu. Kojarzono psy ze znanych linii – uznaje się, że do odtworzenia tej rasy najbardziej przyczyniło się 12 psów:
Imię
Ishi
Koro
Aka of Fugoku
Naka of Akaishiso
Nakaichi of Akaishiso
Tenko of Jonenso
Matsumaru of Shinshu
Meiho of Shimamura
Kuratanoishi of Kurataso
Hideyoshi of Shinshu
Kirinso
Taketoyo of Hokoso

W celu urozmaicenia puli genetycznej krzyżowano Shiba Inu z podobnym japońskim psem – Mikawa. Mikawa był psem o zbliżonym wyglądzie do Shiba Inu, posiadał jednak charakterystyczne okrągłe oczy i pozbawiony był owego typowego dla Shiba Inu i Akita Inu “urajiro”, czyli białych znaków na pysku. Obecnie pies ten nie jest już zarejestrowany w FCI czy też JKC i uważa się go za wymarłego. Rasę Shib udało się utrzymać przy istnieniu – jednak kosztem mogących występować wad genetycznych takich jak: luźny łokietek, nie wykształcone zęby, jednostronne lub obustronne wnętrostwo.

W 1948 roku powstało Stowarzyszenie Wszystkich Japońskich Psów Stróżujących (All Japan Guarding Dog Association – AJGDA), a w roku 1963 powstała kolejna organizacja Japan Dog Federation (była to pierwsza japońska organizacja kynologiczna stowarzyszona z FCI). W 1976 obie te organizacje połączyły się i zmieniły nazwę na Japan Kennel Club (JKC). Pierwsza wystawa FCI, odbyła się w Japonii w roku 1963. W roku 1992 JKC podpisało porozumienie dotyczące uznawania rodowodów z AKC (American Kennel Club) i CKC (Canadian Kennel Club). Na terenie Japonii nadal funkcjonuje (i to całkiem prężnie) NIPPO, jednak należy pamiętać, że rodowody z tej organizacji nie są uznawane przez FCI, w celu sprowadzenia psa z rodowodem uznanym przez FCI należy wcześniej psa przerejestrować do JKC.

W 1981 roku w USA powstał Shiba Club of America (SCA), zaakceptował on surowy standard oceny rasy narzucony przez NIPPO i jako jedna z trzech organizacji światowych może wystawiać rodowody akceptowane przez NIPPO.
W 1983 roku w USA powstał National Shiba Club of America (NSCA), który w przeciwieństwie do SCA za swojego patrona wybrał American Kennel Club. Od 1991 roku Shiby mogą brać udział w wystawach organizowanych przez AKC.

Powyższe dwa akapity mogą wydawać się nieistotne, jednak historia Akit w USA wskazuje na coś innego – podobna sytuacja (jak z NSCA) miała miejsce w przypadku Akita Club of America. Stworzenie swojej własnej interpretacji wzorca i prowadzenie według niego hodowli doprowadziło do wystąpienia znacznych różnic morfologicznych w liniach hodowanych w USA i Japonii, a na koniec po protestach Japonii – do wyznaczenia dwóch odrębnych ras: Akita Inu i Dużego Psa Japońskiego.

W Anglii pierwsze Shiba Inu zaczęły się pojawiać w latach 80-tych XX wieku, od 1987 zostały uznane (jako jedna z dwóch ras japońskich) przez Kennel Club i mogą brać udział w najsłynniejszej psiej wystawie Cruffts.

Z punktu widzenia hodowcy, obecna sytuacja Shiba Inu jest nieco skomplikowana. Właściwie istnieją cztery standardy tej rasy i o ile w większości przypadków każdy z rodowodów Shib będzie uznany przez FCI o tyle, sprowadzając psa z konkretnej organizacji może się on różnic od oczekiwanego przez nas typu.
Istniejące standardy rasy:

1. Oryginalny Japoński (NIPPO)
2. AKC – amerykański standard
3. KC- angielski standard
4. FCI – europejski i światowy standard

Przez ostatnie kilka lat grupa sędziów NIPPO postulowała by usnąć z umaszczenia psów tzw. sashige (czarne końcówki włosów) i traktować tego rodzaju umaszczenie jako błąd obniżający ogólną ocenę, usunięcie miało doprowadzić do stworzenia czystego umaszczenia. Jednak od okazało się to błędem, zmalała ilość wystawianych psów o umaszczeniu podpalanym, pojawił się problem “blaknięcia” shib (bez udziału psów z “genem sashige” shiby stawały się coraz jaśniejsze), dodatkowo pojawił się na wystawach proceder sztucznego farbowania shib. W latach 1999-2003 podjęto kroki by to naprawić, w trakcie sympozjów sędziowskich NIPPO postanowiono cofnąć stwierdzenie o wadzie sashige a dodatkowo w ramach nadchodzących wystaw mają być promowane psy o jak najbardziej intensywnym wybarwieniu.
Kolejnym probelmem na który zwrócono uwagę, są zwiekszające się rozmiary wystawianych shib. Przypomniano sędziom, że w trakcie wystaw mają byc preferowane psy o wzorście zbliżonym do średniej wzorca, natomiast te największe powinny mieć przyznawane ujemne punkty.

Under construction.